Soms heb je van die weekenden waarin alles samenkomt. Sport, gezin, een beetje chaos en vooral heel veel mooie momenten. De Vuurtoren Trail op Ameland was er zo één.
Wat begon als een trainingswedstrijd voor de 126 km trail op de Mont Ventoux eind april, groeide uit tot een compleet gezinsavontuur. We huurden een huisje op het eiland en gingen met z’n allen die kant op: Marianne, onze kinderen Hero (7) en Yfke (11) en natuurlijk de twee honden Nikkie en Lasse.
Voor mij stond er zaterdag 60 kilometer op het programma. Het plan was duidelijk: rustig starten, in mijn eigen tempo blijven en vooral deze trail gebruiken als lange duurloop richting de grotere uitdaging in Frankrijk. Maar zoals dat vaak gaat met wedstrijden… dat plan verdween al snel naar de achtergrond.
Toch weer te snel van start
Samen met David van Oosten ging ik van start. Het voelde goed en voor ik het wist liepen we samen op kop. Misschien iets te enthousiast, misschien iets te snel. Maar op dat moment voelt het logisch. Pas later komt het besef.
Na verloop van tijd merkte ik dat het niet helemaal lekker liep. Het tempo begon te wegen en ik moest David laten gaan om mijn eigen ritme terug te vinden. Dat hoort erbij. Zeker in een lange trail, waar het nooit alleen maar goed blijft voelen.
Bij Klein Vaarwater kwam ik Marianne tegen. Even een momentje langs de kant, even contact. Maar ze had ook een opvallende boodschap: volgens de organisatie stonden zowel David als ik op DNF. Uitgevallen. Dat klonk vreemd, want ik liep gewoon nog. Mijn eerste gedachte was dan ook dat het wel een foutje zou zijn. Dus niet te veel over nadenken en gewoon door.
Kramp en alles eruit persen
Langzaam kwam het gevoel weer terug in mijn benen. Het tempo werd weer iets constanter en rond de 42 kilometer haalde ik David weer in. Rond de 55 kilometer sloeg de kramp toe. De nummer twee kwam me voorbij en ik moest alles uit de kast halen om te blijven bewegen richting de finish.
Uiteindelijk kwam ik als tweede over de streep in 5 uur en 30 minuten. Moe, maar tevreden. Totdat later bleek wat er onderweg gebeurd was. Op een stuk van het parcours waren David en ik rechtdoor gelopen waar we een afslag richting de duinen hadden moeten nemen. Geen groot verschil in afstand, maar volgens de regels wel een fout. Het gevolg: tien minuten tijdstraf.
Op zich hoort dat bij het spel, maar wat het lastig maakte was dat we tijdens de wedstrijd op DNF waren gezet. Dat speelt toch in je hoofd. Zeker bij David, die daardoor zichtbaar uit zijn ritme raakte. Ook de officiële nummer ook één bleek een afslag gemist te hebben en kreeg dezelfde straf.
Daardoor schoof het podium en werd Rutger, die als derde binnenkwam, uiteindelijk eerste. En eerlijk is eerlijk: dat is hem gegund. Dat hoort ook bij sport.
Het echte hoogtepunt van het weekend
Maar als ik terugkijk op dit weekend, gaat het daar eigenlijk helemaal niet om. Het mooiste zat in alles eromheen.
Zondagochtend stond Hero aan de start van de kids trail. Geweldig om te zien hoe hij daar staat, vol energie en enthousiasme. Zo jong en nu al die liefde voor lopen. Dat is misschien nog wel mooier dan welke finishplek dan ook.
En alsof dat nog niet genoeg was, besloten Marianne en Yfke ’s middags ook mee te doen met de 7 km trail.
Dit soort weekenden laten zien waar het voor mij echt om draait. Natuurlijk train ik voor lange afstanden, voor trails in de bergen en voor nieuwe uitdagingen. Maar het feit dat we dit als gezin kunnen doen, dat we samen op pad zijn en herinneringen maken, maakt het compleet.
De Vuurtoren Trail op Ameland was een mooie training. Op naar de volgende stap: de trail op de Mont Ventoux.
En vooral: op naar meer van dit soort weekenden. Samen.
