Afgelopen jaar begon het idee voorzichtig te kriebelen. Na eerdere trails en lange afstanden dacht ik: wat is de volgende stap? Die kreeg ik in mijn schoot geworpen door Rutger Wagenaar: de Crossing Switzerland Trail.
390 kilometer. 22.000 hoogtemeters. Dwars door Zwitserland van Vaduz naar Montreux. Een avontuur waar je niet “even” aan begint.
Maar wat deze uitdaging voor mij extra bijzonder maakt: ik ga het niet alleen doen. Mijn vrouw en drie kinderen (7, 12 en 15 jaar) reizen me achterna. Inclusief twee grote honden, die niet altijd even makkelijk zijn.
Een soort rijdend basiskamp, verspreid over de Zwitserse Alpen.
Geen solo-avontuur, maar een gezinsproject
Waar een trail normaal iets individueels is, wordt dit voor ons een gezamenlijke onderneming. Terwijl ik loop, verplaatsen zij zich van plek naar plek om me onderweg te zien, te ondersteunen en er gewoon te zijn.
Dat klinkt mooi. En dat is het ook. Maar eerlijk is eerlijk: het maakt de voorbereiding ook een stuk complexer. Want het gaat niet alleen over kilometers en hoogtemeters.
Het gaat ook over:
- waar slaapt marianne met 3 kinderen en twee honden?
- hoe houden we het leuk voor de kinderen?
- hoe plannen we de dagen zonder dat het stressvol wordt?
- en… hoe doen we dat met twee honden?
Puzzelen met routes en planning
De afgelopen weken stonden niet alleen in het teken van trainen, maar ook van plannen. We hebben een uitgebreide Excel gemaakt met: afstanden per etappe, hoogtemeters, verwachte doorkomsttijden en slaap.
We hebben daarop gebasseerd een globale planning gemaakt. Onderweg gaat het gezin overnachten op plekken als: Altdorf, Grindelwald, Saanen-Gstaad en Montreux.
Op papier ziet het er strak uit. En toch weten we: dit is slechts een richtlijn. Want bergen, vermoeidheid en het weer laten zich niet vangen in een spreadsheet. Daar zit ook meteen de uitdaging. En de charme.
Want een dip, slecht weer of fysieke klachten kunnen alles veranderen.
Slaap: onderschat en cruciaal
Een van de grootste vraagstukken is slaap. Hoeveel uur heb ik nodig om te blijven functioneren? Waar ga ik slapen? Hoe plannen we dat zonder te veel tijd te verliezen?
We denken nu aan blokken van 2 uur per lifebase. Maar iedereen die we spreken zegt hetzelfde: “Hier ga je onderweg op moeten aanpassen.”Dat maakt het spannend, maar ook onderdeel van het avontuur.
Materiaalstress (want ja, dat is het een beetje)
Misschien nog wel het meest onderschatte onderdeel: spullen. Wat neem je mee voor zo’n tocht? En vooral: wat neem je niet mee?
We zijn nu bezig met:
- schoenen (hoeveel paar? wanneer wisselen?)
- kleding (van zomerse hitte tot kou op hoogte)
- verplichte gear vs. comfort
- gewicht van de rugzak
En de grote vraag: heb ik echt “winterspullen” nodig midden in juli? Van wat we nu horen: ja, ’s nachts en op hoogte kan het flink afkoelen.
De rol van het gezin
Misschien wel het belangrijkste onderdeel van alles: mijn gezin. Zij zijn mijn supportteam. Maar ook: zij moeten het ook een leuke week hebben. We zijn daarom niet alleen bezig met mijn schema, maar ook met:
- fijne plekken om te verblijven
- rustmomenten voor de kinderen
- praktische dingen zoals boodschappen en eten
- en simpelweg: momenten dat zij even “niks hoeven”
Want als zij er doorheen zitten, wordt het voor mij ook lastiger.
Twee honden mee… goed idee?
En dan hebben we ook nog twee honden. Die gaan ‘gewoon’ mee. Maar dat brengt vragen met zich mee waar je vooraf niet direct aan denkt:
- kunnen ze overal mee naartoe?
- hoe gaan ze om met warmte en hoogte?
- hoe praktisch zijn accommodaties?
- en wat als een plek niet geschikt blijkt?
Daarnaast zijn ze tegenover andere honden niet altijd even makkelijk. Blijft Marianne dat leuk vinden met 90 kilo aan honden door de bergen? Het zijn precies de dingen die we nu proberen uit te zoeken.
Waar we tegenaan lopen
Als ik eerlijk ben, zitten we nu vooral in de fase van: veel uitzoeken, twijfelen, aanpassen, opnieuw plannen.
En soms ook: “waar zijn we eigenlijk aan begonnen?” Maar tegelijk voelt het goed. Omdat dit precies is wat we wilden: niet alleen een sportieve uitdaging, maar een avontuur als gezin.
In gesprek met ervaringsdeskundigen
We hebben inmiddels contact gezocht met iemand die deze trail al heeft gedaan, ook met zijn gezin dat hem volgde. Dit gesprek heeft ons weer een stap verder geholpen.
Op naar juli
De komende maanden staan in het teken van: trainen, finetunen van de planning, materiaal testen en vooral: vertrouwen krijgen dat dit haalbaar is.
Niet alleen voor mij, maar voor ons allemaal. Want uiteindelijk is dat wat dit avontuur bijzonder maakt. Niet alleen de finish in Montreux…maar alles wat we onderweg samen meemaken.
Op 25 april staat er nog een belangrijke test op de planning: een trail van 126 km op de Mont Ventoux. Dat wordt een mooi moment om te ervaren.
