We zijn er. In Pernes-les-Fontaines. Met het hele gezin. En twee honden. En eerlijk: het voelt nog een beetje onwerkelijk dat het nu echt bijna zover is.
Vrijdag om 23:59 sta ik aan de start van de trail op de Mont Ventoux.
126 kilometer. 6500 hoogtemeters.
Een prachtige uitdaging, maar ook een serieuze test richting de Crossing Switzerland Trail in juli, 390 kilometer door de Alpen.
De reis: een vliegende start… letterlijk
We vertrokken in de nacht. Auto tot de nok toe vol. Sportvoeding, schoenen, kleding, spullen voor de kinderen, spullen voor de honden… en waarschijnlijk ook dingen die we niet nodig gaan hebben, maar toch geruststellend zijn. Nog maar een paar uur onderweg en we hadden meteen een bijzondere ontmoeting: een ree op de snelweg. Vol geraakt.
Dus daar sta je dan aan de kant van de snelweg. Auto vol. Kinderen achterin. Even slikken. Even schakelen. Gelukkig konden we door, al had de auto er wel een flinke tik van meegekregen. En alsof dat nog niet genoeg was: zo’n 200 kilometer voor aankomst viel ineens het vermogen weg. Alarmcentrale gebeld. Advies: doorrijden, maar maandag direct laten checken bij een garage. Dat zijn van die momenten waarop je denkt: dit hoort er blijkbaar ook bij.
Aankomen en opladen
Eenmaal aangekomen viel alles een beetje op z’n plek. Een prachtig huis. Rust. Zon. En uitzicht op de Mont Ventoux.
Die berg ligt hier letterlijk de hele dag in beeld. Alsof hij je rustig aankijkt en denkt: ik zie je vrijdag wel.
Auto, buren en een beetje spanning
De volgende dag zijn we naar een lokale garage gegaan. Onze buurvrouw, die we hier net hebben leren kennen en die echt ontzettend behulpzaam is, ging met ons mee.
De auto is uitgelezen en nagekeken. Volgens de monteur geen lekkage of directe problemen door de aanrijding met de ree. Advies: je kunt veilig doorrijden. Dat geeft rust. Maar… de auto blijft af en toe in “limp mode” (schilpadmodus) schieten. En dat zorgt toch voor wat twijfel. Wat als dat precies gebeurt op de Ventoux?
Plan aangepast: meer zelfvoorzienend
Door die onzekerheid van de auto hebben we de planning aangepast. Normaal zou Marianne mij boven op de Mont Ventoux voorzien van nieuwe spullen. Maar omdat de auto niet volledig betrouwbaar voelt, hebben we besloten het anders te doen.
Ik maak vooraf tassen klaar voor de verzorgingsposten. De organisatie zorgt dat die op de juiste plekken komen te staan. Zo kan ik altijd door, ook als de auto het laat afweten. En heeft Marianne minder stress dat ze het misschien niet redt. Eigenlijk is dit ook meteen een goede test. Want straks in Zwitserland moet ik grotendeels zelfvoorzienend zijn.
Trainen in Frankrijk: rustig en samen
De reis heeft er meer ingehakt dan verwacht. Dus we nemen bewust wat extra tijd om te herstellen. Elke dag doen we rustige trainingen. Niet forceren. Gewoon de benen loslopen en wennen aan de omgeving. En misschien nog wel het mooiste: we doen het samen. De kinderen vinden het leuk om kleine stukjes mee te gaan. Even rennen, spelen, ontdekken.
Wat neem je mee?
Best veel. De auto zat echt vol met: dozen met gels, elektrolyten, meerdere paren trailschoenen, kleding voor alle omstandigheden. Ondanks de goede voorbereiding, ben ik natuurlijk toch wat vergeten. Mijn stokkenhouder. Gisteren de decathlon al bezocht voor een nieuwe. Helaas zonder succes. Dus hopelijk verkopen ze deze vrijdag gewoon ook bij de start. Daarnaast probeer ik het simpel te houden, goed eten, goed drinken en elke dag twee shots bietensap. Of het helpt? Geen idee. Maar het voelt in ieder geval professioneel.
Vorig jaar vs. dit jaar
Vorig jaar stond ik hier ook. Toen liep ik samen met Rutger Wagenaar.
Dat gaf houvast. Hij had ervaring.
Dit jaar is het anders.
Geen maatje naast me. Alles alleen.
Spannend? Zeker.
Maar ook mooi.
Doel voor dit jaar
Vorig jaar: 19:49.
Dit jaar? Graag sneller. Maar vooral slimmer. Niet te hard starten. Beter luisteren naar het lichaam. Energie beter verdelen. De echte voorbereiding zit niet alleen in de benen. Maar vooral in het hoofd. Weten dat het zwaar wordt. Dat er momenten komen waarop het niet lekker gaat. Maar ook weten: je hebt dit eerder gedaan, je kunt dit.
Op naar vrijdag
Vrijdag om 23:59 is het zover. Dan mag ik los. En ja… het gaat pijn doen. De komende dagen blijven we rustig: trainen, eten, slapen, opladen.
De berg ligt al klaar. Ik ook bijna. En hopelijk… de auto ook…
