De Mont Ventoux, ligt nog maar net achter me. Normaal zou daarna een langere herstelperiode volgen. Even afstand nemen van schema’s, minder lopen, het lichaam weer laten landen. Maar deze zomer is het anders. Over nog maar iets meer dan zeven weken staan we aan de start van Crossing Switzerland. En dat betekent dat er nu alweer opgebouwd moet worden.
Niet alleen fysiek trouwens…
Trainen voor Zwitserland terwijl het gewone leven doorgaat
Op 16 mei begon voor mij echt de nieuwe fase richting Zwitserland. Samen met Jort liep ik een lange nachtrun over een deel van de Noardelijke Fryske Wâlden-route. Ruim 53 kilometer. Dat liep niet zo soepel als gehoopt.
Mijn hoofd stond er nog niet helemaal goed voor na de Mont Ventoux. Het lichaam kon wel redelijk meekomen, maar mentaal voelde het stroperig. Soms ben je fysiek blijkbaar sneller hersteld dan je hoofd.
Trainen in meerdere blokken per dag
Afgelopen Pinksterweekend voelde gelukkig heel anders. Tropische temperaturen. Warm asfalt. Zweten vanaf de eerste kilometer. In plaats van één lange training besloot ik de dagen op te knippen in blokken.
Zaterdag liep ik drie keer een uur. In totaal goed voor ongeveer 40 kilometer. De eerste training begon eigenlijk al mooi. Yfke moest om 09.00 uur voetballen in Grou. Marianne ging met de auto die kant op en ik ging daar lopend heen. Ik was precies op tijd om de tweede helft nog mee te pakken. En gelukkig wonnen ze ook nog.
Tussen voetbalwedstrijden, tuinwerk en ultralopen richting Zwitserland
Daarna samen terug in de auto en met z’n allen lekker lunchen. Dat soort momenten maken deze voorbereiding juist leuk. Niet volledig afgesloten leven voor een sportdoel, maar proberen het in elkaar te laten passen.
Na de lunch de tuin in. Onkruid wieden. Hagen netjes maken. Gewoon de normale dingen. Alleen daar zit meteen mijn valkuil. Ik ging eigenlijk te lang door in de tuin, waardoor het geplande rustmoment tussen de trainingen korter werd dan vooraf bedacht. Even chillen veranderde meer in snel zitten.
Daarna volgde ronde twee. Opnieuw een uur hardlopen. Later op de avond nog een derde blok. Niet alleen goed voor de benen, maar vooral goed om te leren opnieuw op te starten terwijl je lijf eigenlijk liever blijft zitten. Niet alleen om kilometers te maken, maar vooral om te oefenen met opnieuw opstarten. Dat wordt straks in Zwitserland namelijk misschien nog wel zwaarder dan het lopen zelf.
Je komt ergens aan. Eet wat. Zit even. Probeert te herstellen. En dan moet je weer.
Zondag: drie keer twee uur lopen in de warmte
De dag erna werden de blokken langer. Drie keer twee uur lopen. Uiteindelijk goed voor 25,2 kilometer, 24,49 kilometer en 22,02 kilometer. En die warmte maakte het interessant. Je merkt hoe anders je moet omgaan met drinken, eten en tempo als je lichaam de hele dag warm blijft. Dat zijn omstandigheden die straks in Zwitserland ook zomaar normaal kunnen zijn.
Van Lemmer naar huis lopen terwijl het gezin gaat zwemmen
En maandag liep ik vanaf Lemmer terug naar huis terwijl het gezin daar ging zwemmen. Ruim vijf uur onderweg en uiteindelijk 51,76 kilometer. Dat zijn ook tegelijk momenten waarop je voelt wat je mist. Terwijl ik onderweg ben, denk ik aan ‘simpele’ dingen. Samen bij het water zitten. Hero die ik 100x het water in moet gooien. De kinderen die lol maken.
En ondertussen loop ik ergens alleen over een fietspad richting huis. Niet zielig bedoeld trouwens. Het is een keuze die ik zelf maak en ik geniet er ook van. Maar het zijn wel dingen waar je onderweg over nadenkt. Juist daardoor waardeer ik de momenten samen tussendoor misschien nog wel meer.
Duursport combineren met gezin en thuis
Mijn belangrijkste doel is dat thuis niet alles stil komt te staan door mijn sport. Tussen de trainingen door stonden we gewoon in de tuin: hagen snoeien, onkruid weghalen, kinderen die rondrennen, even koffie drinken. Daarna gingen de schoenen weer aan.
Juist die combinatie maakt het voor mij leuk. En voor mijn gezin goed te behappen dat ik veel weg ben om te sporten. Geen trainingskamp, afgezonderd in de bergen, maar gewoon proberen iets groots te combineren met het normale leven.
Wandelen trainen voor een ultratrail in Zwitserland
Tijdens die lange training maandag heb ik ook bewust stukken gewandeld. Dat klinkt misschien gek als je traint voor een ultratrail, maar juist dat wandelen moet ik leren. Ik ben gewend om te blijven hardlopen. Alleen Zwitserland wordt anders.
390 kilometer met gigantisch veel hoogtemeters betekent accepteren dat wandelen soms slimmer is dan rennen. Dus liep ik stukken hard en wandelde ik tussendoor bewust.
Onderweg pakte ik zelfs nog een stukje van de Fietselfstedentocht-route mee. Wel constant opletten trouwens, want een paar keer werd ik bijna van de sokken gereden door fanatieke fietsers. Maar het was op zich ook niet heel slim van mij om in tegenovergestelde richting te gaan hardlopen.
Praktische voorbereiding voor Crossing Switzerland: verzekering, opladen en logistiek
Hoe dichterbij vertrek komt, hoe vaker gesprekken thuis niet meer over trainingen gaan, maar over alles eromheen. Accommodaties zijn geboekt. Routes uitgezocht. Maar tegelijk zijn er nog honderd praktische vragen waar je normaal nooit over nadenkt.
Bijvoorbeeld verzekeringen. Ik dacht eigenlijk dat we alles goed geregeld hadden. Totdat bleek dat een gewone reisverzekering, zelfs met extra sportmodule, deelname in wedstrijdverband vaak helemaal niet dekt.
Dus zijn we opnieuw gaan uitzoeken hoe dat zit als er iets gebeurt in de bergen. Wat als je onwel wordt? Wat als je ergens opgehaald moet worden? Uiteindelijk hebben we een aanvullende dekking afgesloten waarbij ook reddingsacties en helikoptertransport in de bergen verzekerd zijn.
Net als nadenken over opladen. Klinkt simpel, maar tijdens Crossing Switzerland krijg ik straks maar korte slaappauzes van twee of drie uur. In die tijd moet niet alleen ik opladen. Mijn spullen ook.
Mijn Garmin-horloge. Mijn telefoon. GPS-apparatuur. Shokz-koptelefoon voor muziek en bellen in de nacht. En mijn Meta-zonnebril waarmee ik overdag foto’s wil maken. Alles moet tegelijk aan de stroom. Dus thuis aan de keukentafel gaat het ineens over stekkerdozen, batterijpercentages en de vraag of er überhaupt genoeg stopcontacten zijn in de lifebases waar ik moet slapen.
Nog 53 dagen tot Crossing Switzerland
Hoe dichterbij Zwitserland komt, hoe meer ik voel dat deze voorbereiding anders is dan eerdere doelen. Niet alleen omdat de afstand absurd groot is. Maar vooral omdat het niet alleen gaat over hardlopen.
Het gaat over combineren. Over gezin. Over logistiek. Over herstellen terwijl je alweer verder moet. En misschien nog wel het meest belangrijke: vertrouwen krijgen dat je hoofd er klaar voor is.
Nog 53 dagen. Maar eigenlijk is het avontuur natuurlijk allang begonnen.
